Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Δημήτρης Πατέλης. Για τη διαλεκτική και συγκεκριμένη-ιστορική σχέση μεταξύ ταξικού, εθνικού (εθνικοαπελευθερωτικού, αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού) & διεθνικού στους αγώνες της εποχής μας.

Για τη διαλεκτική και συγκεκριμένη-ιστορική σχέση μεταξύ ταξικού, εθνικού (εθνικοαπελευθερωτικού, αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού) & διεθνικού στους αγώνες της εποχής μας.
Α' μέρος:


Β' μέρος:


Στην Εστία Ανομίας (plateiaradio 19.9.2016) με τον Παπαδομανωλάκη Παναγιώτη, ο αναπλ. καθηγητής Φιλοσοφίας του Πολυτεχνείου Κρήτης,

Δημήτρης Πατέλης, σε μια συζήτηση με έμφαση στη σχέση μεταξύ ταξικού, εθνικού (εθνικοαπελευθερωτικού, αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού) & διεθνικού στους αγώνες της εποχής μας.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” και η προοπτική επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας.

Το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” και η προοπτική επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας.
Μια πρόκληση ζωής ή θανάτου για το κίνημα, πέρα από φραστικές υπεκφυγές.

Του Δημήτρη Πατέλη
Το θέμα της συσχέτισης του διπόλου “εθνικό – διεθνικό” με την επαναστατική προοπτική, με την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας, δεν προσφέρεται για αφορισμούς, επιφανειακή συνθηματολογία και εντυπωσιασμό με όρους εξαρτημένων αντανακλαστικών.
Η όποια αναφορά στη θέση και το ρόλο του εθνικού ζητήματος και των συνδεόμενων με αυτό θεωρητικών και πρακτικών (ιδεολογικοπολιτικών) ζητημάτων, είναι αφηρημένη και ανεδαφική, στο βαθμό που δεν εκκινεί από:
1.       τη συγκεκριμένη διερεύνηση του σύγχρονου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας όπως κι αν το αποκαλούμε (ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση κ.ο.κ.) και της νέας εποχής,
2.       τη διακρίβωση της  κοινωνικοοικονομικής ιστορίας και της δομής (επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, επίπεδα και μορφές των σχέσεων παραγωγής, ταξική διάρθρωση κ.ο.κ.) της κοινωνίας στην οποία γίνεται αναφορά.,
3.       τη διακρίβωση της θέσης και του ρόλου της σε περιφερειακό και σε παγκόσμιο επίπεδο, το είδος και το βαθμό της συμμετοχής της σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, συνασπισμούς κ.ο.κ. και στον παγκόσμιο μηχανισμό απόσπασης υπεραξίας-εκμετάλλευσης, το εάν στην περιφερειακή ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση και στο παγκόσμιο σύστημα έχει -λόγω ανισoμέρειας- εξαρτημένη σχέση έναντι των ισχυρότερων ως προς το κεφάλαιο χωρών (άρα: α. υπόκειται η ίδια σε εκμετάλλευση σε διακρατικό επίπεδο από τις πλέον ισχυρές ως προς το κεφάλαιο χώρες και β. συμμετέχει η ίδια και ως υποκείμενο διακρατικής εκμετάλλευσης στο παγκόσμιο σύστημα μέσω της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης στην οποία συμμετέχει και της ειδικής θέσης της σε αυτήν, μέσω του μεριδίου υπερεκμετάλλευσης μεταναστευτικών ροών εργασιακής δύναμης που της αντιστοιχεί κ.ο.κ.).,
4.       το χαρακτήρα, τις κινητήριες δυνάμεις της δεδομένης ιστορικής εποχής και συγκυρίας (π.χ. το συγκεκριμένο στάδιο του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, την ύπαρξη δομικής κρίσης και πολέμου) και τα διακυβεύματα σε “εθνικό”, διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο,
5.       το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης ενός εν εξελίξει παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου με πολλά μέτωπα (μόνο σε αυτά της Συρίας και της Αν. Ουκρανίας εμπλέκονται ήδη πάνω από 80 χώρες), οργανικό στοιχείο του οποίου είναι και η διακρατική επιβολή καθεστώτος “αποικίας χρέους” και επιτροπείας (με κοινωνικοοικονομικές, δημογραφικές κλπ. επιπτώσεις για την εργ. τάξη συγκρίσιμες με αυτές της άμεσης εμπλοκής σε εμπόλεμη σύρραξη),
6.       τα επίπεδα, τους τρόπους, τα μέσα τις μορφές αντανάκλασης των παραπάνω στη συνείδηση, στην ιδεολογία, στις διαθέσεις και στα πολιτικά προτάγματα-προγράμματα κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων του πληθυσμού και τις αντίστοιχες μετατοπίσεις-αλλαγές (στην ιδεολογία, στα προβαλλόμενα ιδεολογήματα, στην κοσμοαντίληψη των ανθρώπων) σε “εθνικό”, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο,
7.       τη θέση και το ρόλο όλου του φάσματος του εποικοδομήματος και τη δυναμική του συσχετισμού δυνάμεων σε αυτό, τις διαθεσιμότητες, την ύπαρξη ή την απουσία συγκροτημένων υποκειμένων, πολιτικών φορέων -με αντίστοιχη της εποχής και της συγκυρίας οργάνωση, υλικά & ιδεατά μέσα επενέργειας των κυρίαρχων και των κυριαρχούμενων κ.ο.κ. σε “εθνικό”, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο,
8.       τους παγκόσμιους συσχετισμούς δυνάμεων, την ύπαρξη ενός ιμπεριαλιστικού πόλου (των 3 κέντρων του ιμπεριαλισμού – κληροδοτημάτων του 20ου αι. με τη μορφή του “ευρωατλαντικού” άξονα υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ) με αξιώσεις επιβολής και εδραίωσης παγκόσμιας κυριαρχίας και διακυβέρνησης με κάθε μέσο και τρόπο, την ανάδυση άλλου (άλλων) πόλου (πόλων) που αντιπαρατίθενται σε αυτόν, τη θέση και το ρόλο διεθνικών θεσμικών και εξωθεσμικών παρεμβάσεων, επιβολής κ.ο.κ.,
9.       την προβληματική της αναζήτησης του “ασθενούς κρίκου” στο περιφερειακό και παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα,
10.   την αναζήτηση-διακρίβωση εκείνου του κρίκου (της δέσμης μέτρων σε επαναστατική κατεύθυνση, του μεταβατικού προγράμματος) που θα μπορέσει να συσπειρώσει το εργατικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα σε κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αγώνα, ικανό να επιφέρει ρήξη και ανατροπή,
11.   τον εξ υπαρχής διεθνιστικό χαρακτήρα αυτού του αγώνα και
12.   την ανίχνευση δυνατοτήτων εναλλακτικών οικονομικών κλπ. συνεργασιών και ολοκληρώσεων σε ισότιμη βάση, μεταξύ χωρών με παρόμοιο επίπεδο ανάπτυξης και με αξιοποίηση των παγκόσμιων αντιθέσεων και συσχετισμών.  
Η επιστημονική διερεύνηση των παραπάνω, είναι προαπαιτούμενο για τη θεμελίωση προγραμματικού λόγου (στρατηγικής και τακτικής), ικανού να εντάξει οργανικά-διαλεκτικά τη σχέση εθνικού – διεθνικού στους πρακτικούς αγώνες του επαναστατικού κινήματος.
Ας υποθέσουμε π.χ. ότι ισχύει ο αφορισμός: “Στις ανεπτυγμένες κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες, όπου η σχέση και η σύγκρουση κεφαλαίου –εργασίας έχει ωριμάσει και διαπερνά όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής”, η όποια προοπτική ορίζεται με καθαρά ταξικούς όρους (αν και αυτό επίσης θέλει απόδειξη) και ότι σε αυτές που έχουν “ανεπτυγμένες –ώριμες κεφαλαιοκρατικές σχέσεις τα «εθνικά ζητήματα και συμφέροντα», οι πατριωτικές ιδεολογίες και τα πατριωτικά μέτωπα βρίσκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα στην υπηρεσία των κυρίαρχων κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, της μιας ή της άλλης πτέρυγας του αστικού στρατοπέδου”. Ερώτημα: ποιές είναι αυτές οι χώρες; Η Ελλάδα συγκαταλέγεται σε αυτές, είναι δηλαδή με μαρξιστικά κριτήρια πολιτικής οικονομίας ίδια η κατάσταση της εργατικής τάξης σε Ελλάδα και Γερμανία και τις λοιπές ισχυρότερες ως προς το κεφάλαιο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (τη στιγμή π.χ. που μεσούσης της δομικής κρίσης, στη Γερμανία υπογράφονται συλλογικές συμβάσεις εργασίας με αυξήσεις 4,7%); Είναι ίδια η θέση και ο ρόλος τους στην Ε.Ε. και στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα; Και αν υποθέσουμε ότι είναι, από πια ιστορική περίοδο και πέρα εντάσσεται η χώρα σε αυτή τη “λέσχη των ισχυρών” και με ποιά κριτήρια; 
Η θέση και ο ρόλος εννοιών όπως “έθνος”, “πατρίδα” δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ταυτόσημη, ενιαία και στατική για διάφορες κοινωνικές τάξεις και τους ιδεολογικοπολιτικούς φορείς τους (καθεστωτικούς σοσιαλδημοκράτες, νεοφιλελεύθερους ακροδεξιούς, φασιστικούς ή αυτούς που συγκροτούν κομμουνιστές-διεθνιστές επαναστάτες), σε διάφορες εποχές, συγκυρίες, χώρες και περιοχές. Δεν προσδίδει σε αυτές το ίδιο περιεχόμενο η αστική τάξη, τα μικροαστικά στρώματα, οι εκπίπτοντες από αυτά λόγω κρίσης και η εργατική τάξη, ιδιαίτερα σε συνθήκες όξυνσης της ανισομέρειας, δομικής κρίσης, διακρατικομονοπωλιακής επιβολής μακροχρόνιου καθεστώτος νεοαποικιοκρατίας (“αποικίας χρέους”), κοινωνικοοικονομικού ταξικού πολέμου, και εν εξελίξει Γ' Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου.
Ακόμα και εντός της ιμπεριαλιστικής ληστρικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε., το εθνικό και το διεθνικό δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν ταυτόσημο φορτίο στις χώρες του πυρήνα και της περιφέρειας, τη στιγμή που η άρχουσα τάξη των χωρών του πυρήνα έχει την ευχέρεια να μπουκώνει επιλεκτικά την εργατική τάξη της με μέρος των μονοπωλιακών υπερκερδών που απομυζά.
Αλλά και εντός μιας χώρας με μέσο επίπεδο ανάπτυξης, το ίδιο δίπολο δεν μπορεί να ταυτίζεται στις διεκδικήσεις και στην προπαγάνδα μεταξύ των αυτοχθόνων εργαζομένων και των προσφύγων και μεταναστών (ανάγκη για ίσα εργασιακά δικαιώματα κλπ). Αυτό απαιτεί διαφοροποίηση των διεκδικήσεων του κινήματος σε διάφορες χώρες, στο βαθμό που έχουν διαφορετική θέση και ρόλο στο μηχανισμό διακρατικομονοπωλιακής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, κυριαρχίας και υποταγής, αλλά και στο εσωτερικό κάθε χώρας. Κάθε αντίθετη άποψη είναι μάλλον ανιστορική και μεταφυσική.
Είναι καθήκον των κομμουνιστών η συγκεκριμένη-ιστορική προσέγγιση αυτών των εννοιών και η ένταξή τους στο οπλοστάσιο απεύθυνσής τους στην εργατική τάξη και ευρύτερα στο λαό, στη βάση 1. της επιστημονικής διάγνωσης της κατάστασης, του συσχετισμού δυνάμεων και των στόχων του ταξικού αντιπάλου σε “εθνικό”, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, 2. της διάγνωσης των σχετικών προσλαμβανουσών παραστάσεων των ανθρώπων και κυρίως 3. της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής τους.
Για τους κομμουνιστές-διεθνιστές το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από την στρατηγική προοπτική της επαναστατικής κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας. Η ενότητα της παγκόσμιας εργατικής τάξης δεν γίνεται με όρους μεταφυσικής τύπου Προυντόν, δηλ. εάν από το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” απαλείψουμε αυθαίρετα την “κακή” πλευρά, το “εθνικό” και υπερδιογκώσουμε την “καλή”, το “διεθνικό”, κλίνοντας το διεθνισμό σε όλες τις πτώσεις...
Εάν σε μια χώρα ή ομάδα χωρών, στο νυν στάδιο, εποχή και συγκυρία, επιβάλλεται για ένα και πλέον αιώνα διακρατικομονοπωλιακός μηχανισμός άντλησης υπεραξίας όχι μόνο με τη μορφή του συσσωρευμένου πλούτου, όχι μόνο με την καταλήστευση των νυν εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων, όχι μόνο με τη μορφή της “αφαίμαξης εγκεφάλων” της νέας γενιάς, αλλά και της μελλοντικής υπεραξίας που θα παραχθεί με όρους αύξουσας απόλυτης εξαθλίωσης από τις  επόμενες τουλάχιστον 5 γενεές, μπορεί ο αγώνας για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης να στερείται εθνικοαπελευθερωτικών, αντι(νεο-)αποικιοκρατικών χαρακτηριστικών; Μπορεί άραγε ο ταξικός διεθνιστικός αγώνας να αποσπαστεί από τον αγώνα για λαϊκή κυριαρχία, για το τσάκισμα της διακρατικομονοπωλιακής φυλακής λάων, της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ κ.ο.κ. χάριν της “ταξικής” και “διεθνιστικής” “καθαρότητας”;
Υπενθυμίζω ότι και προ εκατονταετίας, κάποιοι “αριστεροί” κατηγορούσαν το Λένιν και τους μπολσεβίκους για οππορτουνισμό, επειδή αυτοί προέτασσαν το δικαίωμα των εθνών για αυτοδιάθεση κ.ο.κ... “Από μαρξιστική άποψη ...τέτοιοι γενικοί και αφηρημένοι ορισμοί, όπως ο «μη πατριωτισμός», δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Η πατρίδα, το έθνος είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή για αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ' έναν τέτοιο πόλεμο και δε φοβάμαι τις λέξεις «υπεράσπιση της πατρίδας» όταν αναφέρονται σ' έναν τέτοιου είδους πόλεμο ή εξέγερση. Οι σοσιαλιστές τάσσονται πάντοτε με το μέρος των καταπιεζόμενων και συνεπώς δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι των πολέμων που έχουν σκοπό τη δημοκρατική ή σοσιαλιστική πάλη ενάντια στην καταπίεση” (Β.Ι.Λένιν. ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ τον ΜΠΟΡΙΣ ΣΟΥΒΑΡΙΝ, Δεκ. 1916. Άπαντα, τ. 30, σ.262).  
Με αυτή την έννοια, είναι άκρως μεταφυσική η πρόσληψη παρόμοιων εννοιών ως εξ υπαρχής απολύτως εχθρικών προς τον κομμουνισμό και την επανάσταση. Επιπλέον, εκ των πραγμάτων, αυτή η πρόσληψη λειτουργεί υπονομευτικά για τον πραγματικό επαναστατικό διεθνισμό της εργατικής τάξης, με δύο βασικούς αλληλένδετους τρόπους: 1. με τη μετάθεση της σύγκρουσης με το μηχανισμό διακρατικομονοπωλιακής επιβολής-εκμετάλλευσης (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΝΑΤΟ κλπ) στο απροσδιόριστο μέλλον, “όταν ωριμάσουν οι συνθήκες για καθαρή ταξική μετάβαση στο σοσιαλισμό” (ή και ...μετά από αυτή τη μετάβαση), γεγονός που συνιστά εξαιρετική υπηρεσία στους πιο ισχυρούς και επιθετικούς κύκλους της αστικής τάξης προπαντός του πολυεθνικού κεφαλαίου και 2. αφήνοντας τη διαχείριση των διαθέσεων εθνικής ταπείνωσης, πρωτίστως της ίδιας της εργατικής τάξης της χώρας (που είναι πάνω από το 60% του πληθυσμού) στην αποκλειστική δικαιοδοσία ποικίλων μορφών εθνικισμού (αστικού & μικροαστικού), πατριδοκαπηλείας, σοβινισμού, φασισμού, ρατσισμού, ξενοφοβίας κ.ο.κ., παρέχοντας δηλ. πάλι στους πιο επιθετικούς κύκλους του κεφαλαίου εξαιρετικά πολύτιμη δύναμη κρούσης με όρους μαζικού κινήματος, για το τσάκισμα της εργατικής τάξης σε κρατικό, διακρατικό και παρακρατικό επίπεδο.

Κατ' αυτό τον τρόπο, κάποιοι, βαυκαλιζόμενοι με μεταφυσικής-ανιστορικής κοπής “επαναστατικά” συνθήματα τύπου «όποιος κοιμάται πατριώτης ξυπνάει φασίστας», ίσως επιλέγουν για τον εαυτό τους τον ύπνο του δικαίου (δικαίωμά τους), αλλά μπορεί να συμβάλλουν στην πράξη στο να πιαστεί στον ύπνο η εργατική τάξη από την αντίδραση και το φασισμό.    

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Πρωτοβουλία υπέρ του κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου, ή μία απ' τα ίδια;

Πρωτοβουλία υπέρ του κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου, ή μία απ' τα ίδια;
Του Δημήτρη Πατέλη*
«Βαθύ Κόκκινο» 8.7.2016 http://vathikokkino.gr/archives/105508
Την Κυριακή 3.6.2016 πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση της «Πρωτοβουλίας «διΕΕξοδος»» http://www.pandiera.gr/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C/.
Στο ενδιαφέρον κείμενο υπογραφών (βλ. https://dieexodos.wordpress.com/2016/06/14/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AD%CF%83%CE%BC%CE%B5%CF%85%CF%83/) καταδεικνύεται ότι τα Μνημόνια είναι συνώνυμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανασκευάζονται τα βασικά ιδεολογήματα του καθεστώτος περί Ε.Ε., δηλώνεται ότι «Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο, αρχίζουμε τη συγκρότηση μιας Πρωτοβουλίας που θα συμβάλλει ώστε μέσα στο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει η αντίληψη ότι «υπάρχει εναλλακτική, έξω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση»» και προτείνονται δράσεις σε αυτή την κατεύθυνση.
Θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει σειρά προτάσεων, αλλαγών σε διατυπώσεις και κριτικών παρατηρήσεων. Άλλωστε, η αναζήτηση, ανεύρεση και απολυτοποίηση πραγματικών ή/και φανταστικών διαφορών, είναι μια συνηθισμένη και εύκολη πρακτική, που τροφοδοτεί και αναπαράγει το τόσο βολικό για το καθεστώς «διαίρει και βασίλευε», μαζί με ένα κακοφορμίζον πλέον κλίμα αμοιβαίων προκαταλήψεων, γενικευμένης δυσανεξίας και απέχθειας μεταξύ ατόμων και ομάδων της αριστεράς. Το κλίμα επιτείνεται με την παγιωμένη εν πολλοίς εκφυλιστική πρακτική μηχανισμών και ανθρώπων με θητεία σε αυτούς, άλλα να δηλώνουν-διακηρύσσουν, άλλα να εννοούν-επιδιώκουν και άλλα τελικά να πράττουν...
Για να λυθούν οι όποιες παρεξηγήσεις, χρειάζεται η μέγιστη ειλικρίνεια και αποσαφήνιση θέσεων και επιδιώξεων. Η ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων της αριστεράς είναι αναγκαία σε συνθήκες κρίσης, πολέμου και ανόδου του φασισμού. Ωστόσο, η ενότητα αυτή δεν μπορεί να βασίζεται στη συγκάλυψη σοβαρών θεωρητικών και πρακτικών προβλημάτων, στο κουκούλωμα διαφορετικών, αντίθετων και αντιφατικών προγραμματικών θέσεων, απόψεων, στάσεων και συμπεριφορών. Ισχυρή ενότητα δράσης με προοπτική επιτυγχάνεται μόνον εκεί που συμμετέχουν σε αυτήν άνθρωποι και συλλογικότητες με συναντίληψη στα βασικά, με κοινούς σκοπούς και ενδιαφέροντα. Αυτό προϋποθέτει σαφή διαχωρισμό των θέσεων με όσους/-ες δεν εκπληρώνουν αυτούς τους όρους και άρα, εκ των πραγμάτων, υπονομεύουν αυτή την ενότητα. «Προτού ενωθούμε και έτσι ώστε να ενωθούμε -έγραφε ο Λένιν σε διακήρυξη της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Ίσκρα» το 1900- πρέπει πρώτα αποφασιστικά και προσδιορισμένα να διαχωρίσουμε τις θέσεις μας. Διαφορετικά, η ένωσή μας θα ήταν μόνο πλασματική, θα συγκάλυπτε τις διαφορές που υπάρχουν και θα εμπόδιζε τη ριζική τους εξάλειψη» (Β. Ι. Λένιν: Άπαντα, τ. 4ος, σ. 362-363 -μικρές παρεμβάσεις με βάση το ρωσικό πρωτότυπο για την ακρίβεια της μετάφρασης -Δ.Π.).
Εκείνο που είναι ζωτικής σημασίας σήμερα, δεν είναι ούτε η απολυτοποίηση, ούτε και η συγκάλυψη των διαφορών και των αντιθέσεων στο κίνημα, αλλά η ανάδειξή τους με σαφή, ορθολογικό και συντροφικό, άρα – εποικοδομητικό τρόπο. Ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «Γ. Κορδάτος» έχει τοποθετηθεί σχετικά (http://www.kordatos.org/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE/tabid/4213/Post/24018/%CE%A4%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%98%CE%95%CE%A4%CE%97%CE%A3%CE%97-%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%9D-%CE%99%CE%94%CE%A1%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99-%CE%95%CE%95-%CE%9A%CE%99%CE%9D%CE%97%CE%A3%CE%97%CE%A3 ). Η «Συλλογικότητα αγώνα για την Επαναστατική ενοποίηση της Ανθρωπότητας» θεωρεί κατ' αρχήν θετική κάθε ενωτική προσπάθεια και πρωτοβουλία. Ως προς το πλαίσιο των διεκδικήσεων, επισημαίνει ότι στο κείμενο της Πρωτοβουλίας δεν τίθεται το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας σε διεθνιστική βάση και κατεύθυνση, γεγονός που αφήνει περιθώρια στο φασισμό, την ακροδεξιά και κάθε είδους πατριδοκάπηλους να καπηλεύονται προνομιακά το αίσθημα εθνικής ταπείνωσης που κυριαρχεί στη χώρα με την μετατροπή της σε αποικία χρέους, με όρους ωμών εκβιασμών και παρεμβάσεων. Σε συνθήκες που η ακραία ανισομέρεια εντός της ιμπεριαλιστικης ολοκλήρωσης της Ε.Ε. παίρνει τη μορφή αποικίας χρέους και βάναυσης επιτροπείας, ο αγώνας αποκτά και αντιιμπεριαλιστικά - εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά. Οπότε, «δεν μπορεί το επαναστατικό κίνημα να αφήνει το εθνικό ζήτημα και τα πατριωτικά αισθήματα του λαού βορά στη φασιστική κτηνωδία. Τουναντίον, οφείλει σε όλα τα μέτωπα και επίπεδα, να συμβάλλει στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων, προσδίδοντας στις υγιείς πατριωτικές διαθέσεις σαφή αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, και στον κλιμακούμενο εθνικοαπελευθερωτικό και αντιαποικιοκρατικό αγώνα, όλο και πιο συνεπή ταξικά και διεθνιστικά χαρακτηριστικά, πείθοντάς τους πως «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά!»».
Θεωρεί επίσης ότι μετά το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, που δρομολογεί τη διάλυση της Ε.Ε., χρειάζεται αντεπίθεση με Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Κοινωνικό και Πολιτικό Μέτωπο Αγώνα, με άμεση διεκδίκηση Δημοψηφίσματος τώρα, για την Έξοδο απ' την Ε.Ε.-φυλακή λαών (βλ. http://epanastatikienopoiisi.blogspot.gr/2016/06/blog-post_29.html). Όπως υπογραμμίζεται στην τοποθέτηση του Συλλόγου «Γ. Κορδάτος», «Χωρίς το δημοψήφισμα να είναι πανάκεια, στην παρούσα φάση μπορεί και πρέπει αν αποτελέσει μία αφορμή για να γίνει συζήτηση για το χαρακτήρα της ΕΕ, να συγκρουστούν οι διαφορετικές γραμμές και σε κάποιες περιπτώσεις το αποτέλεσμά τους να δημιουργήσει από τριχοειδείς ρωγμές ως και σεισμικές δονήσεις στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα. Έχει σημασία σε αυτό το σημείο να διευκρινίσουμε ότι το δημοψήφισμα το απεύχονται οι περισσότερες συντηρητικές δυνάμεις τόσο γιατί πολλά από τα ήδη πραγματοποιηθέντα δημοψηφίσματα έκρυβαν δυσάρεστα αποτελέσματα για αυτές (Δανία, Γαλλία και Βρετανία), όσο και γιατί η γενική τάση είναι η συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δε συμφωνούμε καθόλου με την άποψη που λέει πως το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος που επικυρώνει την έξοδο μιας χώρας δεν έχει καμία σημασία». Ωστόσο, τα προβλήματα που εγείρονται με αυτή την πρωτοβουλία δεν περιορίζονται στη διατύπωση θέσεων και προταγμάτων.   
Στο ιδρυτικό κείμενο αναφέρεται ότι η Πρωτοβουλία «θα προσπαθήσει να συνδέσει το αίτημα της αποδέσμευσης από ευρώ και ΕΕ με την πάλη ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όποια άλλη κυβέρνηση τα εφαρμόζει, με την πάλη για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, για εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο, για την άμεση βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την ικανοποίηση των στόχων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με την πάλη ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών, με την πάλη ενάντια στον φασισμό». Σωστοί γενικά αυτοί οι στόχοι, που συνδέονται με το μεταβατικό πρόγραμμα σε συνθήκες κρίσης και πολέμου. Ωστόσο, αυτοί οι κομβικής σημασίας στόχοι πάλης για να προωθηθούν με όρους μαζικής επαναστατικής πολιτικής και ριζικής αλλαγής του συσχετισμού των δυνάμεων (και όχι ενός ακόμα κύκλου ενημερωτικών εκδηλώσεων), προϋποθέτουν την ύπαρξη του αντίστοιχου κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου: Ενός Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου. Η συγκρότηση αυτού του μετώπου είναι εφικτή μόνο με την «καταλυτική συμβολή εκείνων των κομμουνιστικών δυνάμεων, που συνδέουν με συνέπεια και συνέχεια κάθε βήμα με την ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα, με τη σοσιαλιστική προοπτική, που αντιλαμβάνονται τα καθήκοντα της εποχής και της συγκυρίας, ανταποκρινόμενες με σεμνότητα, ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση σε αυτά. Ωστόσο, οι δυνάμεις αυτές θα αυτοακυρώνονταν εάν έθεταν ως προαπαιτούμενο για τη σύμπηξη του Μετώπου και την προώθηση των διεκδικήσεών του την κομμουνιστική προοπτική, εάν μετέτρεπαν την τελευταία σε κραυγαλέα προμετωπίδα αριστερής, αντικαπιταλιστικής, σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής κ.ο.κ. «καθαρότητας»» (http://epanastatikienopoiisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_7734.html). Δυστυχώς, στο κείμενο της «Πρωτοβουλίας» δεν υπάρχουν συγκεκριμένα (πρακτικά, οργανωτικά κ.ά.) βήματα για την σύμπηξη αυτού του ζωτικής σημασίας μετώπου. Δεν υπάρχει καν ο όρος «μέτωπο»! Δηλαδή, τίθενται (όπως τίθενται) κάποιοι στόχοι σε γενικά σωστή κατεύθυνση, οι οποίοι ακυρώνονται, στο βαθμό που δεν προσδιορίζεται και δεν προωθείται πρακτικά το μόνο υποκείμενο που είναι ικανό να τους πραγματώσει: το κοινωνικοπολιτικό Μέτωπο.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν έχουν καλές προθέσεις οι έχοντες την εν λόγω πρωτοβουλία ή αν οι διακηρύξεις τους είναι ωραίες. Το μείζον ερώτημα είναι: Συμβάλλει αυτή η πρωτοβουλία στη συγκρότηση του αναγκαίου κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου με το βέλτιστο για τη συγκυρία τρόπο ή όχι;     
Μήπως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό; Κάθε άλλο. Υπάρχει «πλούσια» προϊστορία... Βλ. ενδεικτικά:
1. Πρωτοβουλία Οικονομολόγων – Πανεπιστημιακών για την κρίση (εκδήλωση – συζήτηση 17.6.2010) http://stoforos.blogspot.gr/2010/06/blog-post_3824.html Το Κείμενο της Πρωτοβουλίας: http://www.gopetition.com/petition/36271.html. Ήταν μια εξαιρετικά πολυσυλλεκτική κίνηση που διαλύθηκε εκ των πραγμάτων, όταν η συγκυρία απαιτούσε συγκεκριμενοποίηση στόχων και διάφοροι συνυπογράψαντες διασκορπίστηκαν σε επιμέρους πολιτικά μορφώματα και εκλογικά σχήματα.
2. «Πρωτοβουλία κατά του Ευρώ και της Ε.Ε» 16.7.2011
https://stopeuroee.wordpress.com/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%B1/ και https://stopeuroee.wordpress.com/%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1/ Στη γενική συνέλευση της «Πρωτοβουλίας κατά του Ευρώ και της ΕΕ» (21/09/2012, αίθ. Γκίνη ΕΜΠ) είχαν ληφθεί συγκεκριμένες αποφάσεις σε μετωπική κατεύθυνση. Στη συνέχεια, άλλαξε αυθαίρετα η σύνθεση του συντονιστικού της, αγνοήθηκαν οι αποφάσεις και πρακτικά διαλύθηκε...
3. Το 2014 στήθηκε άλλη μία με παρόμοια ονομασία και περιεχόμενο: «Πρωτοβουλία Αγώνα 2014 για την Έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ» (24.1.2014, βλ. διακήρυξη: http://www.narnet.gr/articles/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE%CF%81%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1-2014-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BE%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%B5%CE%B5). Εξέπνευσε άδοξα μετά τις κινητοποιήσεις 1-2 Απρίλη του 2014 (συνεδρίαση Εκοφίν στην Αθήνα)...
4. 11.2.2015 δημοσιοποιείται το κείμενο της «Πρωτοβουλίας για Διαγραφή του Χρέους Τώρα!» http://www.pandiera.gr/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84/ , ενώ 4.3.2015 πραγματοποιείται η η ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας «Διαγραφή του Χρέους Τώρα» (http://www.pandiera.gr/%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%b7-%ce%b7-%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%89/). Η τύχη της παραμένει άγνωστη.
5. 28.7.2015 συγκλήθηκε η Πρωτοβουλία «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ»
(http://www.pandiera.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%8 9%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85/). Η μαζικότατη πρώτη και τελευταία συνέλευση (Οικονομικό Πανεπ. Αθηνών 28.7.2015), με τη συμμετοχή κόσμου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανθρώπων από το «Αριστερό Ρεύμα» που τότε παρέμεναν στο ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξε και σε αποφάσεις: 1.Δημιουργία ενωτικών λαϊκών συνελεύσεων και επιτροπών του «Όχι μέχρι τέλους», σε γειτονιές και πόλεις, χώρους εργασίας και σπουδών. Επιτροπές που θα πρέπει να πρωτοστατήσουν στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και της νεολαίας στην οργάνωση και ανάπτυξη κινητοποιήσεων και αγώνων. Πρώτος σταθμός, και μέσα στον Αύγουστο, η διοργάνωση συλλαλητηρίων όταν ανακοινωθεί και κλείσει η βάρβαρη συμφωνία για το 3ο μνημόνιο. Επόμενος σταθμός, οι διαδηλώσεις με αφορμή τη ΔΕΘ. 2.Δημιουργία ιστοσελίδας και μέσων κοινωνικής δικτύωσης της Πρωτοβουλίας, ώστε να είναι δημόσια γνωστές οι πρωτοβουλίες, τα καλέσματα και οι θέσεις της. 3.Συγκρότηση Συντονιστικού. Οι αποφάσεις αυτές έμειναν στο σύνολό τους στα χαρτιά. Η πρωτοβουλία αυτή εξέπνευσε τάχιστα στη βουή της προεκλογικής εκστρατείας, συνέχειας του ιουλιανού πραξικοπήματος του 2015...
Έτσι, η Πρωτοβουλία «διΕΕξοδος» είναι τουλάχιστον η 6η στη σειρά των ομοίων της (κατά μέσο όρο έχουμε τουλάχιστον μία παρόμοια πρωτοβουλία κάθε χρόνο)... Οι άνθρωποι επαναλάμβαναν το κάθε επόμενο εγχείρημα σαν να μην είχε υπάρξει προηγούμενο! Έχουμε αλλεπάλληλες επανεκκινήσεις πανομοιότυπων διαδικασιών-ακτιβισμών με τελετουργική χροιά: κινητικότητα, δημοσιότητα, εκδηλώσεις και τελικά εξαφάνιση...
Είναι ευρέως γνωστό το τι σημαίνει «να κάνει κάποιος ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα και να περιμένει διαφορετικά αποτελέσματα». Που οφείλεται λοιπόν αυτή η πρακτική; Εάν εξαιρέσουμε την αποκλειστικά ψυχοδιανοητική ερμηνεία του φαινομένου, δύο πράγματα μπορούν να έχουν συμβεί: 1. να έχουν επιτευχθεί στο ακέραιο όλοι οι στόχοι που είχαν θέσει οι προγενέστερες πρωτοβουλίες, γεγονός που καθιστά πλέον περιττή την συνέχεια της ύπαρξης και λειτουργίας τους, ή 2. να είναι τόσο αποτυχημένη και άστοχη η όλη δράση μιας εκάστης των προγενεστέρων πρωτοβουλιών, που καθίσταται περιττή η συνέχεια όχι μόνο της ύπαρξης και λειτουργίας τους, αλλά και η όποια περαιτέρω αναφορά σε αυτές. Στην πρώτη περίπτωση, οι ιθύνοντες θα πρέπει να καταδείξουν το σύνολο των εκπληκτικών κινηματικών κεκτημένων που οδήγησαν στην υπέρβασή τους, μιας και έχουν εκπληρώσει την ιστορική τους αποστολή. Στη δεύτερη – να αναδείξουν συστηματικά, κριτικά και αυτοκριτικά τα αντικειμενικά ή/και υποκειμενικά αίτια της παταγώδους αποτυχίας τους, ώστε να αποφευχθεί κάθε εν μέρει ή εν συνόλω επανάληψή τους στο εξής. Επειδή δεν έπεσε στην αντίληψή μου η παραμικρή εξήγηση ή λογοδοσία των ιθυνόντων για τα παραπάνω, λογικά, μάλλον αλλού πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια αυτής της μορφής ακτιβισμού.
Κοινή διαπίστωση από την ιστορία των παραπάνω αλλεπάλληλων πρωτοβουλιών (με εξαίρεση μάλλον την πρώτη από αυτές) είναι η εξής: τελικά κάποιοι από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποφάσιζαν ερήμην των υπολοίπων να «θάψουν» αυτές τις κινήσεις-πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα όταν οι ιθύνοντες διαπίστωναν ότι αυτές αποκτούσαν μετωπική δυναμική που δεν εγγραφόταν στις στοχεύσεις τους. Κατά τα φαινόμενα, οι στοχεύσεις αυτών των ιθυνόντων ανάγονταν μάλλον σε συγκυριακή προβολή (μέσω κύκλου εκδηλώσεων) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με κάποια ευρύτερη απεύθυνση (ως «άνοιγμα σε λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» κατά την παράδοση του μεταπολιτευτικού ΚΚΕ). Αυτή η εργαλειακή πρακτική των ιθυνόντων εκφράζει τις νομοτελείς διαθέσεις κάθε (μικρής ή μεγάλης, επαγγελματικής ή ερασιτεχνικής) γραφειοκρατίας έναντι φαινομένων που δεν μπορεί να ελέγχει ή/και να καθυποτάσσει πλήρως στη δομή και στις λειτουργίες της συντήρησης-αναπαραγωγής του κύρους της.
Η πρακτική αυτή συνδέεται με μια διάχυτη σε αυτούς τους κύκλους αντίληψη, κατά την οποία αντιδιαστέλλεται μεταφυσικά το «Πολιτικό Μέτωπο» στο (στα) «κοινωνικό» («κοινωνικά»)! Βάσει αυτής της άκρως αντιδιαλεκτικής «αντίληψης», θεωρείται εν πολλοίς ότι «Ευρύ λαϊκό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο δεν χρειάζεται. Μέτωπο πολιτικό είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Άρα, για να αποφύγουμε τη ρετσινιά του σεχταρισμού, «στήνουμε» κατά καιρούς κάποια επιμέρους μονοθεματικά ή εν πάσει περιπτώσει, πάντα επιμέρους «κοινωνικά» μέτωπα και τα εκφυλίζουμε-καταργούμε εν κρυπτώ στην πορεία... Αυτό γινόταν έτσι σιωπηλά, κατά παράβαση των όποιων ανοικτών διαδικασιών και συνελεύσεων και των αποφάσεών τους, χωρίς καν ενημέρωση των μη στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έπαιρναν στα σοβαρά τις διακηρύξεις αυτών των πρωτοβουλιών. Επειδή λοιπόν η στατιστικά σημαίνουσα επαναληπτικότητα του φαινομένου κάτι δηλώνει, επειδή κάποιοι αρέσκονται να παίζουν καιροσκοπικά εν ου παικτοίς, και δεδομένου ότι οι καιροί πλέον δεν αφήνουν περιθώρια για καιροσκοπισμούς και εμπαιγμούς, καλό θα ήταν να δούμε εάν και κτά πόσον υπάρχουν όροι ικανοί να επιφυλάξουν τουλάχιστον στην τελευταία πρωτοβουλία τύχη διαφορετική απ' αυτήν που είχαν οι προηγούμενες. Είναι ανάγκη λοιπόν να τεθούν όλα αυτά ανοικτά, δεδομένου και ότι σύντροφοι που δεν έχουν εικόνα για την προϊστορία παρόμοιων πρακτικών, έχουν επενδύσει ειλικρινά ελπίδες στο τελευταίο εγχείρημα.
Παρά την παρουσία πολλών από τους ιθύνοντες, των προγενέστερων εγχειρημάτων στην ιδρυτική του τελευταίου, δεν δόθηκε η παραμικρή συγκεκριμένη απάντηση στα παραπάνω καίρια ερωτήματα. Το μόνο που επικαλούνταν αυτοί οι ιθύνοντες ήταν κάποια «αλλαγή των συνθηκών» σήμερα. Σύμφωνοι! Οι συνθήκες έχουν αλλάξει άρδην επί τα χείρω τα χρόνια που μεσολάβησαν (βλ. και την ανακοίνωσή μας Εν όψει των πραξικοπηματικών εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου 2015). Μόνο που οι αλλαγές που έχουν επέλθει καθιστούν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη σύγκλισης κάθε αγωνιστικού εγχειρήματος στην κατεύθυνση του μετώπου, την ανάγκη υπέρβασης  λογικών και πρακτικών ανακύκλωσης και άκριτης επανάληψης αποτυχημένων και χρεοκοπημένων ενεργειών. Η όξυνση των συνθηκών καθιστά άκρως επικίνδυνη μια «λογική επιμέρους κινημάτων που δε συνδέονται με ένα συνεκτικό ιστό, σε μία λογική όπου τα ρυάκια θα κυλάνε το καθένα στη δική του κατεύθυνση χωρίς, όμως, να συγκλίνουν, τότε δεν πρόκειται να δούμε κανένα ορμητικό ποτάμι που στο διάβα του θα σαρώσει ό,τι συρρικνώνει τις ζωές μας» (τοποθέτηση «Γ. Κορδάτου»).  Μετά την «πρώτη φορά αριστερά», το άθλιο ιουλιανό πραξικόπημα του 2015 και τη «δεύτερη φορά αριστερά» (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), η ολιγαρχία του κεφαλαίου πέτυχε σημαντική επέκταση και παράταση του μηχανισμού απόσπασης μελλοντικής υπεραξίας μέσω της αποικίας χρέους, αλλά και μακροχρόνια ηθικοπολιτική ηγεμονία, μέσω της ακύρωσης, του ριζικού εξευτελισμού κάθε έννοιας αριστεράς και εναλλακτικής προοπτικής.
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, ότι απέμεινε απ' τις δυνάμεις της αριστεράς επέδειξε αναντίστοιχες των περιστάσεων στάσεις και συμπεριφορές, ανικανότητα ανάληψης προληπτικής-αποτρεπτικής δράσης, οργάνωσης νικηφόρου κινήματος αντίστασης και αντεπίθεσης στην κλιμάκωση του διακρατικού πραξικοπήματος. Οι κινήσεις των στελεχών που αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ και συγκρότησαν τη ΛΑΕ, εκ των πραγμάτων φέρουν το στίγμα του πολιτικού χώρου προέλευσης αυτών των στελεχών (αρχηγικές κινήσεις από τα πάνω, παραγοντισμοί, τετελεσμένα, εμμονή στην θεσμική-κοινοβουλευτική λογική της ιεραρχίας και της «επετηρίδας», κ.ο.κ.). Μάλιστα, ακόμα και μετά το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, αρνούνται να θέσουν με σαφήνεια ως στόχο την έξοδο απ' την Ε.Ε. Σαν να επιδιώκουν μια νεκρανάσταση της πεπατημένης, ένα ΣΥΡΙΖΑ Νο 2! Παρόμοια χαρακτηριστικά έχει εν πολλοίς και η «Πλεύση ελευθερίας», εγκλωβισμένη σε έναν αφηρημένο θεσμολάγνο λόγο περί δημοκρατίας.
Το ΚΚΕ εμμένει στην απομονωτική του τακτική, παραπέμποντας τα πάντα στη λαϊκή εξουσία, δηλ. στο σοσιαλισμό, τον οποίο θέτει ως προαπαιτούμενο ακόμα και για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ.
Η υπόλοιπη, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά αδυνατεί έως σήμερα να πρωτοστατήσει στη δημιουργία κοινωνικο-πολιτικού μετώπου, άγεται και φέρεται από τις εξελίξεις που καθορίζουν άλλοι, ενεργώντας ως ατυχήσασα να γίνει κοινοβουλευτική. Επιπλέον, δοκιμάζεται από διαλυτικές τάσεις που επιτείνονται σε κάθε προεκλογική διαδικασία. Οι τάσεις αυτές, εκδηλώθηκαν και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη ΜΑΡΣ. Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ουσιαστικά απέμεινε το ΝΑΡ και το τονικλιφικό ΣΕΚ, με κάποιες ακόμα συλλογικότητες και ανένταχτους/-ες. Διαλύθηκε η ΜΑΡΣ, εντός της οποίας μέχρι πρότινος συνυπήρχαν ΑΡΑΣ, ΑΡΑΝ (ταυτόχρονα με την ύπαρξή τους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ), «Παρέμβαση...» και «Σχέδιο Β'», παρά το γεγονός ότι ο σκοπός για τον οποίο συγκροτήθηκε (το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο) δεν έχει επιτευχθεί. Οι τελευταίες συλλογικότητες προσχώρησαν στη ΛΑΕ. Κάποιοι άλλοι (επαν-)επέλεξαν τη συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Μεσολάβησε λοιπόν κλιμάκωση της αποικιοποίησης και εξαθλίωσης του λαού, με παράλληλη κλιμάκωση της αποσυσπείρωσης-αποσύνθεσης του αριστερού και επαναστατικού κινήματος. Το 71% του λαού στρέφεται κατά της στρατηγικής επιλογής του καθεστώτος, κατά της Ε.Ε. Οι διαθέσεις αυτές εντείνονται μετά το βρετανικό δημοψήφισμα. Ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμα ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο να εκφράσει, να συντονίσει, να οργανώσει και να προωθήσει τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού σε επαναστατική κατεύθυνση.
Σύντροφοι και συναγωνιστές που πλαισιώνουν πρώτη φορά παρόμοια πρωτοβουλία, στις αλλαγές συνθηκών που επικαλούνται ως διαφοροποιητικές του τελευταίου εγχειρήματος έναντι των άδοξων προγενέστερων, συμπεριλαμβάνουν και το γεγονός της ίδιας της δικής τους συμμετοχής. Αυτό θα μπορούσε να ισχύει εάν άλλες δυνάμεις, με δικούς τους μηχανισμούς και συσχετισμούς δεν έδιναν τον τόνο στην πορεία του εγχειρήματος.
Όπως υπογραμμίζει και η σχετική τοποθέτηση του Συλλόγου «Γ. Κορδάτος» ένα τέτοιο εγχείρημα «για να μην είναι θνησιγενές, για να συνεγείρει ευρύτατα λαϊκά τμήματα, για να μην είναι μία από τα ίδια σκορπώντας για άλλη μια φορά απογοήτευση και αποστράτευση» θα έπρεπε να τηρεί ορισμένες προϋποθέσεις: «Μία σημαντική προϋπόθεση είναι ο τρόπος λειτουργίας του. Η παθογένεια του καπελώματος πρέπει να λάβει τέλος και τη θέση της να πάρει η δημοκρατική λειτουργία και η μέγιστη δυνατή συναίνεση. Πρόκειται για όρο επιβίωσης και ελκτικής ικανότητας μίας τέτοιας συσπείρωσης όπως αυτής που συζητάμε».
Τι είδαμε στην Ιδρυτική συνέλευση της «Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος»» ως προς αυτή την προϋπόθεση; Δυστυχώς, καταθλιπτική ομοιότητα του τελευταίου εγχειρήματος με ότι προηγήθηκε... Πέρα από τους παράλληλους μονολόγους, δεν επιδείχθηκε στοιχειώδης δημοκρατική ευαισθησία. Ενδεικτικά αναφέρω τον τρόπο με τον οποίο χειρίσθηκαν οι ιθύνοντες την πρόταση που στήριξαν στη συνέλευση πολλοί ομιλητές και ομιλήτριες, αλλά και μέλη του προσωρινού συντονιστικού, αναφορικά με την αναγκαιότητα συμπερίληψης στα καθήκοντα της πρωτοβουλίας και της διεκδίκησης δημοψηφίσματος για την έξοδο απ' την Ε.Ε. Η στοιχειώδης δημοκρατική λειτουργία και εντιμότητα μιας ιδρυτικής συνέλευσης, θα απαιτούσε να τεθεί το θέμα επιτόπου σε ψηφοφορία. Ωστόσο, το αυτονόητο δεν έγινε. Ακολούθησε ένας τραγέλαφος. Ορισμένοι έμπειροι σε χειρισμούς, προσπάθησαν να θέσουν το θέμα αφηρημένα προς μελλοντική εξέταση στο συντονιστικό και στα όργανα της «Πρωτοβουλίας». Η τονικλιφική συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με «μαχητικές» παρεμβάσεις απέρριπτε μετά βδελυγμίας την πρόταση για δικούς της λόγους, με το πρόσχημα ότι «δεν είχε συζητηθεί»! Τελικά η διαδικασία εκφυλίστηκε σε φωνές και αντεγκλήσεις, χωρίς να ληφθεί καμία απόφαση και χωρίς να συγκροτηθεί-εκλεγεί συντονιστικό όργανο. Επομένως, τα προαποφασισμένα, το καπέλωμα “σε στενό κύκλο” προτάσσονται και πάλι έναντι των ανοικτών, ειλικρινών, ισότιμων και δημοκρατικών λειτουργιών στη βάση. Είδαμε λοιπόν εξ υπαρχής ξανά όλες τις γνωστές εκφυλιστικές παθογένειες.
Διαπιστώνουμε λοιπόν με θλίψη, μαζί με τους/τις σσ. του «Γ. Κορδάτου» και άλλους/-ες συναγωνιστές/-ίστριες, ότι επί του παρόντος το εγχείρημα αυτό δεν πληρεί κάποιους θεμελιώδεις όρους (δημοκρατική λειτουργία, πρόταση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, περιεχόμενο επικεντρωμένο στη σύνδεση εθνικής ανεξαρτησίας, λαϊκής κυριαρχίας και διεθνισμού, συγκεκριμένη στόχευση στη δημιουργία του ζωτικά αναγκαίου κοινωνικοπολιτικού μετώπου, ευρύτητα ως προς τη συμμετοχή δυνάμεων).
Η συγκυρία που διανύουμε δεν παρέχει την πολυτέλεια για αέναη επανάληψη φαύλων πρακτικών που σκορπούν απογοήτευση και ενισχύουν την αντίληψη ότι «όλοι ίδιοι είναι» και «δεν γίνεται τίποτε». Η όποια σοβαρή πρωτοβουλία σε αυτές τις συνθήκες, για να έχει προοπτική, θα πρέπει να συμβάλλει με το βέλτιστο τρόπο στη συγκρότηση του κοινωνικοπολιτικού μετώπου. Εάν δεν το κάνει αυτό, εκ των πραγμάτων υπονομεύει το μέτωπο και την επαναστατική προοπτική.
Θα ήταν ευχής έργο η Πρωτοβουλία «ΔιΕΕξοδος», μαζί με άλλες κινήσεις και προσπάθειες, να συμβάλλει γόνιμα στην ταχεία συγκρότηση του κοινωνικοπολιτικού μετώπου.






*           αναπληρωτή καθηγητή Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλους της Συλλογικότητας αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. dpatelis@science.tuc.gr

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Δημοψήφισμα τώρα: Έξω απ' την Ε.Ε.-φυλακή λαών. Τώρα που άρχισε η διάλυση της Ε.Ε. - αντεπίθεση με Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Κοινωνικό και Πολιτικό Μέτωπο Αγώνα.

Συλλογικότητα αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Δημοψήφισμα τώρα: Έξω απ' την Ε.Ε.-φυλακή λαών. Τώρα που άρχισε η διάλυση της Ε.Ε. - αντεπίθεση με Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Κοινωνικό και Πολιτικό Μέτωπο Αγώνα.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο (Η.Β.) σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων. Η τελευταία είχε κάποιους θεμελιώδεις πυλώνες, οι οποίοι θεωρούνταν αδιασάλευτοι όροι της ύπαρξης των λαών και ιδιαίτερα όσων βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία του ευρωατλαντικού άξονα. 
Ο «ευρωπαϊσμός», η πρόσδεση στην ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της Ε.Ε. είναι η τελευταία «Μεγάλη Ιδέα» της χρηματιστικής ολιγαρχίας των ισχυρότερων χωρών της Δυτικής Ευρώπης που υιοθετήθηκε αναφανδόν ως το κεφαλαιώδες στοιχείο της ταυτότητας και της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, ως η μετεξέλιξη του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν». Το δόγμα αυτό ξεφτίζει και εξευτελίζεται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα τα τελευταία 6 χρόνια των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων αποικιοποίησης της χώρας. Η οραματική διάσταση της «Ενωμένης Ευρώπης», συνθλίβεται με τον εφιάλτη της γενικευμένης δομικής κρίσης και των καταστροφικών αντιλαϊκών πολιτικών διαχείρισής της.
Η ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της Ε.Ε. είναι θεμελιώδης πυλώνας της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Η Ε.Ε. αποκαλύπτει στην κρίση και στον εν εξελίξει παγκόσμιο πόλεμο τον ληστρικό χαρακτήρα της, ως μηχανισμός διακρατικομονοπωλιακής επιβολής των συμφερόντων του πλέον επιθετικού διεθνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Γινόμαστε μάρτυρες ραγδαίας κλιμάκωσης τόσο της ανισομέρειας και των μορφών εκμετάλλευσης με όρους δημογραφικής καταστροφής, όσο και των μορφών επιβολής θεσμικής και εξωθεσμικής δικτατορίας και καταστολής (έξωθεν επιτροπεία, εγκαθίδρυση εκτάκτων καθεστώτων «αποικίας χρέους», δημιουργία ενιαίων ανεξέλεγκτων κατασταλτικών οργάνων, εκφασισμός κ.ο.κ.). Η ανισομέρεια εκδηλώνεται και στις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρότερων ως προς το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο χωρών για το μοίρασμα της λείας και την ηγεμονία (μεταξύ Η.Β., γαλλογερμανικού άξονα κ.ο.κ.). Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι ως προς την ουσία της, η Ε.Ε. δεν συνιστά «οικογένεια» ισότιμων και αλληλέγγυων εταίρων, αλλά μια ιμπεριαλιστική ληστρική φυλακή λαών.
Όσοι απαρτίζουν τη χρηματιστική ολιγαρχία της Ε.Ε. και το πολιτικό προσωπικό της (κεντρικό και στις χώρες που την απαρτίζουν) είναι αποκομμένοι απ' τους λαούς και τα προβλήματά τους και χαρακτηρίζονται από γραφειοκρατική αλαζονεία. Έτσι μεθοδεύτηκε και το δημοψήφισμα στο Η.Β., με δεδομένο ότι θα λειτουργούσε σαν μια τελετουργική κίνηση ρουτίνας υπό πλήρη έλεγχο, ως μηχανισμός εκτόνωσης και ενσωμάτωσης ποικίλων τάσεων και διαθέσεων και ως διαπραγματευτικό χαρτί για την ενίσχυση του ούτως ή άλλως ειδικού καθεστώτος του Η.Β. εντός Ε.Ε.
Παρά τη μαζική χειραγώγηση, παρά τη σχεδόν σύσσωμη τοποθέτηση των ηγεσιών των βασικών πολιτικών δυνάμεων υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε., παρ' όλη την ιδεολογική (και όχι μόνο) τρομοκρατία-καταστροφολογία στην περίπτωση εξόδου, το 52% των ψηφοφόρων τάχθηκε υπέρ της εξόδου του Η.Β. απ' την Ε.Ε. Η ψήφος αυτή ήταν -όπως δείχνουν τα στοιχεία- κυρίως ταξική. Ωστόσο, σημαντική μερίδα του κεφαλαίου του Η.Β. είχε επενδύσει στην έξοδο από την Ε.Ε. για τα δικά της συμφέροντα, συμβάλλοντας ηγεμονικά στο ιδεολογικό στίγμα της προεκλογικής εκστρατείας. Επιπλέον, υπάρχουν συγκεκριμένοι ιστορικοί και οικονομικοί λόγοι, που οδήγησαν στην προβολή και αναγνώριση κυρίως συντηρητικού και αντιδραστικού περιεχομένου στο λόγο, στην ιδεολογία και στα συνθήματα των αντι-Ε.Ε. διαθέσεων της πλειοψηφίας. Αυτό συνέβη παρά τις προσπάθειες του κινήματος για την έκφραση των συμφερόντων και των διεκδικήσεων των «από κάτω», για μια αριστερή έξοδο από την Ε.Ε. (LEXIT). Δεν υπάρχει συγκροτημένος ενιαίος ιδεολογικοπολιτικός προσανατολισμός που να εκφράζει αυτό το 52%. Οι όποιες ιδεολογικές αναφορές του, συνδέονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό με ποικίλα στοιχεία: με τις ιστορικές αυτοκρατορικές-αριστοκρατικές παραδόσεις της χώρας, με την αποστροφή στην «ηπειρωτική» Ε.Ε. υπό γερμανική ηγεσία, με την ειδική γεωστρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, αλλά και τη μερίδα εκείνη της χρηματιστικής ολιγαρχίας του Η.Β. που επιδιώκει αξιοποίηση του City ως κέντρου της παγκόσμιας κεφαλαιαγοράς για διεκδίκηση μιας άλλης θέσης και ρόλου στην Ε.Ε. και παγκόσμια.
Το πληβειακό στοιχείο των χαμένων από τη σχέση με την Ε.Ε. και την νεοφιλελεύθερη «παγκοσμιοποίηση» εξέφρασε με την ψήφο του την αποστροφή του για τις επί δεκαετίες ασκούμενες πολιτικές λιτότητας και αυταρχισμού με τη σφραγίδα της Ε.Ε. Χωρίς να υποτιμούνται και εθνικιστικές τάσεις που εκφράστηκαν, είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι πολλοί ψηφοφόροι κατέληξαν στην αντι-Ε.Ε. ψήφο έχοντας υπ' όψιν τις ανάλγητες πολιτικές καταστροφής και γενοκτονίας που επιβάλλει η Ε.Ε. στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., έχοντας δηλαδή αυθόρμητα διεθνιστικά κίνητρα αλληλεγγύης. Οι διαθέσεις αυτές υπήρχαν σε λανθάνουσα μορφή και εντείνονταν εδώ και χρόνια. Με το δημοψήφισμα τους δόθηκε εκ των πραγμάτων μοναδική ευκαιρία να εκφραστούν δημόσια.
Επί δεκαετίες είχε επιβληθεί ως βασικό στοιχείο της Ε.Ε. η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του μονόδρομου, του θατσερικών καταβολών δόγματος της «απουσίας εναλλακτικής προοπτικής» “There is no alternative” (TINA). Κάθε νέο αντεργατικό-αντιλαϊκό μέτρο σε επίπεδο Ε.Ε. παρουσιαζόταν ως επιβεβλημένο χάριν της «ενιαίας Ευρώπης», σαν να ήταν αναπόδραστο, μη αναστρέψιμο, οριστικό και αμετάκλητο, στο πνεύμα της «μοναδικής επιτρεπτής αλήθειας», όπως αυτή εκφράζεται από τους «προφήτες των αγορών»... Όποιος τολμούσε να δει κριτικά, να αμφισβητήσει αυτά τα μέτρα και τους θεσμούς, αντιμετώπιζε αποκλεισμό, περιθωριοποίηση και τη χλεύη των «ειδικών και ιθυνόντων». Αντιμετωπιζόταν με όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας και αδυσώπητης προπαγάνδας από τα μίσθαρνα όργανα του κεφαλαίου και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ως «μη σοβαρός», «εκτός πραγματικότητας» και εν τέλει «γραφικός». Χαρακτηριστική του ιδεοληπτικού λόγου που αρθρώνουν πολιτικοί και ΜΜΕ είναι και η ταύτιση της Ευρώπης, ως γεωγραφικής, ιστορικής και πολιτισμικής πραγματικότητας με την φυλακή λαών της Ε.Ε. και τις πολιτικές της, ώστε να εμπεδώνεται και υποσυνείδητα η αθλιότητά τους ως «φυσική κατάσταση».
Σε αυτό συνέβαλλαν και συμβάλλουν στρατιές «διανοουμένων» και πολιτικών φορέων της αριστεράς, που ανέλαβαν εργολαβικά την εγχάραξη, επιβολή και υποβολή αυτών των μέτρων, θεσμών και δογμάτων, σαν να ήταν πεπρωμένο ή φυσικό φαινόμενο. Αυτό έγινε με δύο αλληλένδετες μορφές: μια απροκάλυπτη και μια συγκαλυμμένη. Η απροκάλυπτη συμβολή προήλθε από τον εκφυλισμό των σοσιαλδημοκρατικών και πάλαι ποτέ ευρωκομμουνιστικών τάσεων, που κατέληξαν σε πλήρη και απροσχημάτιστη συστράτευση με το νεοφιλελευθερισμό της Ε.Ε., με ιδεολογήματα περί δήθεν δυνατότητας «αλλαγής από τα μέσα της Ε.Ε.», μετατροπής της σε «Ευρώπη των λαών», με υποκατάσταση του διεθνισμού με τον αστικό κοσμοπολιτισμό της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης κ.ο.κ. Η συγκαλυμμένη μορφή συνδέεται με εκδοχές πλειοδοσίας σε επαναστατική (αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική κ.ο.κ.) ρητορική, όσο αφορά τους απώτερους σκοπούς, οι οποίοι ενδέχεται να τεθούν σε κίνηση «εάν και όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες». Μέχρι τότε, ανεξαρτήτως εποχής και συγκυρίας (δομικής κρίσης, καθεστώτος αποικίας χρέους, παγκοσμίου πολέμου κ.ο.κ.), στο βαθμό που οι όποιοι στρατηγικοί σκοποί δεν συνδέονται οργανικά με τακτικούς-μεταβατικούς, καλλιεργείται παθητικοποίηση, που καταλήγει πρακτικά σε μοιρολατρική αποδοχή του δόγματος του μονόδρομου, της «ανυπαρξίας εναλλακτικής διεξόδου». Πρόκειται για νεκρανάσταση του μηχανιστικού υλισμού και του οικονομισμού της Β' Διεθνούς, που έβλεπε την κοινωνική νομοτέλεια υπό το πρίσμα της «φυσικής εξέλιξης» και του εξελικτισμού. Εδώ η όποια επανάσταση εκλαμβάνεται ως φυσικό εξελικτικό φαινόμενο, ως «διαδικασία χωρίς υποκείμενο». Ωστόσο, όταν ένας απώτερος σκοπός αποκόπτεται από την ζωντανή ιστορική διαδικασία, από τις ζωτικές ανάγκες των δοκιμαζομένων στην κρίση και στον πόλεμο ανθρώπων, από τη διαδικασία προσδιορισμού, διαμόρφωσης και ανάπτυξης του υποκειμένου, των μέσων και των ενδιάμεσων μεταβατικών κρίκων, των δρόμων και των τρόπων επίτευξής του, ο σκοπός αυτός αποκτά ανιστορικά μεταφυσικά χαρακτηριστικά, κινείται στη σφαίρα των «καθαρών ιδεών» και των αφηρημένων «ονειρικών οραμάτων».
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Η.Β. (ανεξαρτήτως προθέσεων και ιδεολογίας των ψηφοφόρων) εκ των πραγμάτων συντρίβει τον πυρήνα του όλου οικοδομήματος της Ε.Ε. και των συνακόλουθων δογμάτων-ιδεολογημάτων. Συντρίβει τα όρια του επιτρεπτού, του εφικτού και του αδιανόητου που είχαν επιβληθεί επί δεκαετίες, αναστρέφει το «μη αναστρέψιμο», καταδεικνύει ως ιστορικά παροδικό και παρωχημένο, τρωτό και ευάλωτο, αυτό που προβαλλόταν και εκλαμβανόταν ως το «μοναδικό σύγχρονο», ανυπέρβλητο και αιώνιο. Είναι μια καμπή που ανατρέπει όρους και όρια που λειτουργούσαν ως πολιτισμικοί και ψυχολογικοί φραγμοί. Η δεδομένη «αρραγής ενότητα της Ε.Ε.» είναι πλέον παρελθόν. Οι λανθάνοντες τριγμοί, γίνονται πλέον πραγματικές φυγόκεντρες τάσεις και διαδικασίες διάλυσης-αποσύνθεσης. Κλονίζεται η πίστη των ανθρώπων στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, στα ΜΜΕ και στην προβεβλημένη καθεστωτική «διανόηση». Αυτό δεν είναι από μόνο του μια επαναστατική πράξη. Είναι όμως μια ιστορικής σημασίας καμπή, που δρομολογεί απρόβλεπτες διαδικασίες τόσο σε αντιδραστική-αντεπαναστατική όσο και σε προοδευτική-επαναστατική κατεύθυνση. Έτσι συμβαίνει σε όλες τις κρίσιμες καμπές της ιστορίας. Εκ πρώτης όψεως άσχετα με την επανάσταση γεγονότα, δρομολογούν διαδικασίες που συντείνουν και σε επαναστατική προοπτική. Όταν π.χ. διασαλεύτηκε η ευρωπαϊκή και παγκόσμια τάξη πραγμάτων με το ξέσπασμα του Α' ιμπεριαλιστικού Παγκόσμιου Πολέμου και τη διάλυση αυτοκρατοριών, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που διέκριναν σε αυτή την αναταραχή το σπέρμα της επανάστασης. 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά από αυτό το δημοψήφισμα, δεν θα μπορούν να αγνοούνται και να χλευάζονται πλέον εναλλακτικές προτάσεις, προγράμματα και προοπτικές. Ανοίγουν δρόμοι για ευρεία αναζήτηση και ζύμωση.
Η προσπάθεια των κυρίαρχων πολιτικών και ιδεολογικών μηχανισμών να παρουσιάσουν απαξιωτικά τη πλειοψηφία του δημοψηφίσματος ως «λάθος» κάποιων ψηφοφόρων που λοιδορούνται συλλήβδην ως γηραιοί, αμόρφωτοι, παρωχημένοι, αντιδραστικοί, ακροδεξιοί, ξενοφοβικοί κ.ο.κ., είναι ενδεικτική του πανικού που προκάλεσε το αποτέλεσμα και της ελιτίστικης αλαζονείας των ιθυνόντων. Οι δυνάμεις του ευρωατλαντικού άξονα, που εδώ και δεκαετίες δέχονται τη ρεβανσιστική αποκατάσταση και αναρρίχηση στην εξουσία νοσταλγών των ναζί στις πρώην σοβιετικές χώρες της Βαλτικής, που με τις ευλογίες τους έχει επιβληθεί καθεστώς απαρτχάιντ («μη πολιτών») σε σημαντικό μέρος του εκεί πληθυσμού, που έχουν τα χέρια τους βαμμένα στο αίμα των λαών, που στηρίζουν, ενισχύουν και καθοδηγούν απροκάλυπτα τη χούντα του Κιέβου με τα ναζιστικά τάγματα εφόδου, έχουν το θράσος να αποκαλούν ακροδεξιό το λαό που δεν ψήφισε κατά τις επιταγές τους! Σε αυτό το πνεύμα προετοιμάζουν το έδαφος για υποβάθμιση ή και ακύρωση της λαϊκής ετυμηγορίας και για ποικίλες χειραγωγήσεις. Όλοι θυμούνται το πως διαχειρίστηκαν στην Ελλάδα το 61,3% του ΟΧΙ με το ιουλιανό πραξικόπημα του 2015. Βέβαια, το ερώτημα στο δημοψήφισμα του Η.Β. (σε αντιδιαστολή με τα καθ' ημάς) έχει τεθεί με σαφήνεια.
Ωστόσο, εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Δεν γίνεται λόγος για μια μικρή χώρα της περιφέρειας της Ευρωζώνης υπό καθεστώς επιτροπείας. Το Η.Β. είναι η 5η οικονομική δύναμη στον κόσμο, παγκόσμιας εμβέλειας βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό κέντρο, ισχυρή στρατιωτική και πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με παγκόσμια πολιτισμική επιρροή. Το City του Λονδίνου είναι ένα κέντρο κεφαλαιαγορών. Ο βαθμός διεθνοποίησης της βρετανικής οικονομίας είναι εξαιρετικά υψηλός: σχέσεις με Ε.Ε., με την αμερικανική οικονομία και με την Κοινοπολιτεία-κατάλοιπο της βρετανικής αποικιοκρατίας (53 χώρες με περί τα 2 δις. κατοίκους).
Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, αρχίζουν να διαφαίνονται οι τάσεις και προθέσεις των ιθυνόντων της Ε.Ε. Ψέλλισαν κάποια λόγια περί «ανανέωσης της Ε.Ε.» και του «κοινωνικού κράτους». Ωστόσο, η κρίση και ο πόλεμος επιτάσσουν άλλες μεθόδους κυριαρχίας. Γι' αυτό οι ιθύνοντες έσπευσαν να θέσουν στο τραπέζι σενάρια ακύρωσης των επιπτώσεων του Brexit, μακροχρόνιας διαπραγμάτευσης και διευθέτησης της εξόδου του Η.Β., απειλές διάλυσης του ίδιου του Η.Β. Κίνησαν ήδη εκστρατεία δυσφήμισης έως και απαγόρευσης στο εξής των δημοψηφισμάτων κ.ο.κ. Το κύριο που τους απασχολεί είναι η αποτροπή ενός ντόμινο εξόδου χωρών από την Ε.Ε. Το πιο πιθανό είναι να επιδιώξουν αυταρχική περιφρούρηση-περιχαράκωση της εναπομείνασας Ε.Ε. βάσει σχεδίων αυταρχικής ομοσπονδοποίησης με συγκεντροποίηση των οικονομικών λειτουργιών (των φορολογικών συμπεριλαμβανομένων) σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης της Ε.Ε., παρακάμπτοντας και υποσκελίζοντας τις ολοένα συρρικνούμενες λειτουργίες των αστικών «εθνικών» κυβερνήσεων κοινοβουλίων (ιδιαίτερα στην περιφέρεια). Οι τάσεις αυτές απαιτούν και περαιτέρω ενίσχυση συγκεντροποιημένων αστυνομικών, κατασταλτικών και στρατιωτικών μηχανισμών. Η ενίσχυση της ανισομέρειας σε αυτό το πλαίσιο, θα οδηγεί σε σχήματα εντός Ε.Ε. πολλών ταχυτήτων, με έντονο τον κίνδυνο άμεσων κατασταλτικών και στρατιωτικών παρεμβάσεων, σε κλίμα «εμφυλίων» μεταξύ πυρήνα και περιφέρειας εντός Ε.Ε. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, θα αντιμετωπίζεται και η διαδικασία επιβολής της ζοφερής «Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης» (TTIP), σε συντονισμό με το ρόλο του ΝΑΤΟ στον κλιμακούμενο Γ' Θερμό Ιμπεριαλιστικό Παγκόσμιο Πόλεμο.  
Σημαντικό μέρος των εργαζομένων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες δεν είδε απλώς ως ευχάριστη έκπληξη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά και ως έναυσμα για τη δρομολόγηση αντίστοιχων διαδικασιών και σε άλλες χώρες.
Άσχετα με το πως θα το διαχειριστούν τα θεσμικά και εξωθεσμικά όργανα, το ρεύμα του Brexit ήδη έχει εκ των πραγμάτων δρομολογήσει διαδικασίες κλονισμού της ληστρικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε. και της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Δύο ημέρες μετά το δημοψήφισμα, στην συνάντηση κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στην Τασκένδη, δρομολογήθηκε η ένταξη στον Οργανισμό της Ινδίας και του Πακιστάν, με το Ιράν, την Αίγυπτο, την Συρία κ.ά. χώρες σε αναμονή. Δρομολογείται δηλαδή η συγκρότηση ενός πόλου που θα περιλαμβάνει το 48% του παγκόσμιου πληθυσμού και 4 πυρηνικές δυνάμεις.  
Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία που κλονίζεται το τερατώδες οικοδόμημα της Ε.Ε. να τεθεί το αίτημα για τη διενέργεια άμεσα δημοψηφίσματος στην Ελλάδα και στις χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. για την έξοδο από την Ε.Ε. αυτή την Ιμπεριαλιστική-ληστρική φυλακή λαών.
Εάν στις χώρες του πυρήνα της Ε.Ε. το πρόβλημα της ολοκλήρωσης τίθεται υπό την ηγεμονία μερίδων της άρχουσας τάξης (εξ ου και η κατ' εξοχήν συντηρητική έως ακροδεξιά επίσημη ιδεολογική έκφραση των αντι-Ε.Ε. τάσεων), στην περιφέρεια και ιδιαίτερα στη χώρα μας, οι αντι-Ε.Ε. διαθέσεις εκφράζουν εκ των πραγμάτων τους από κάτω, έχουν αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, κινούνται κατ' εξοχήν σε αριστερή-προοδευτική κατεύθυνση.
Τώρα φαίνεται πόσο βολική για το καθεστώς είναι η θεωρησιακή ή/και παθητική-ενατενιστική στάση αναμονής για την «ωρίμανση των συνθηκών»... Εν αντιθέσει προς το καθεστώς και τους εκάστοτε «πρόθυμους» πολιτικούς υπαλλήλους του, το 71% των Ελλήνων τάσσεται κατά της ληστρικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης που λέγεται Ε.Ε. Και όμως, δεν υπάρχει πολιτικός φορέας που να θέτει στόχο άμεσα -χωρίς περιστροφές και προαπαιτούμενα- την έξοδο από Ε.Ε., Ευρώ, Δανειακές συμβάσεις κ.ο.κ. Κάποιοι μάλιστα κάνουν τα πάντα ώστε να μη συγκροτηθεί μέτωπο με τέτοιους στόχους... Τυχαίο;
Είναι λοιπόν σήμερα μοναδική ευκαιρία να διεκδικήσουμε δημοψήφισμα με σαφές ερώτημα: «Παραμονή στην Ε.Ε. ή έξοδος από αυτήν;». Μόνο έτσι θα δοθεί συνέχεια με σαφήνεια και αγωνιστική κλιμάκωση στο μεγαλειώδες 62% του ΟΧΙ (5.7.2015) που φαλκιδεύτηκε με το ιουλιανό πραξικόπημα. Το ερώτημα αυτό θέτει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης τον πυρήνα των στρατηγικών επιλογών της άρχουσας τάξης που έχουν οδηγήσει το λαό σε συνθήκες γενοκτονίας. Οι ιδεολογικοπολιτικές ζυμώσεις γύρω από αυτό θα θέσουν επιτακτικά καθήκοντα επιστημονικής επεξεργασίας του μεταβατικού προγράμματος. Θα προσφέρουν τη δυνατότητα για τη συγκρότηση ενός Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου που θα πλαισιώσει αυτό το αίτημα, κατά του Ευρωατλαντικού άξονα, που θα προωθεί τα προτάγματα ενός μεταβατικού εναλλακτικού προγράμματος κομβικών στόχων αποτροπής της καταστροφής, που θα συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού σε ριζοσπαστική-προοδευτική κατεύθυνση με σοσιαλιστική προοπτική. Έτσι, ώστε να αποτινάξει το ζυγό του Ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ., να κατακτήσει διαγραφή του χρέους, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, λαϊκή κυριαρχία, εθνικό έλεγχο με σχεδιασμό βάσει των λαϊκών αναγκών στη νομισματική και οικονομική πολιτική, εθνικοποίηση των τραπεζών και των τομέων στρατηγικής σημασίας, αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζόμενων και ριζικό εκδημοκρατισμό όλης της κοινωνίας.
Η ανατροπή των στρατηγικών κατευθύνσεων του καθεστώτος, δεν μπορεί να κινείται σε λογικές διαχείρισης εντός του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Τουναντίον, υπονομεύει τα θεμέλιά του, ανατρέπει την κυριαρχία της πλέον ισχυρής και επιθετικής χρηματιστικής ολιγαρχίας. Δρομολογεί επαναστατικές διαδικασίες με προοπτική το σοσιαλισμό. Αυτή η εναλλακτική προοπτική σωτηρίας του λαού δεν συνιστά στροφή σε έναν πρωτόγονο εθνικό απομονωτισμό, αλλά τουναντίον ανάπτυξη διεθνούς συντονισμού του αγώνα και διεθνούς οικονομικής συνεργασίας σε ισότιμη βάση, -ιδιαίτερα με χώρες που βρίσκονται σε αντίστοιχο επίπεδο- και με την αξιοποίηση των παγκόσμιων αντιθέσεων. Η διεκδίκηση τέτοιου τύπου λαϊκής εξουσίας-κυριαρχίας, είναι σήμερα καθήκον φιλολαϊκό, πατριωτικό, επαναστατικό και διεθνιστικό ταυτόχρονα.
Επομένως, η διεκδίκηση έκφρασης λαϊκής ετυμηγορίας πρέπει να γίνει κομβικό αίτημα του κινήματος, συστατικό στοιχείο άμεσης παρέμβασης για τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού σε επαναστατική κατεύθυνση, πάγιο αίτημα του πολιτικού υποκειμένου-μετώπου που θα αναλάβει την πραγμάτωση του μεταβατικού προγράμματος. Είναι ζωτικής σημασίας η σύμπηξη Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου Αγώνα τώρα! Χωρίς διχαστικά προαπαιτούμενα, χωρίς (αυτ-)απάτες περί δήθεν αναγκαιότητας αποδέσμευσης από Ε.Ε. μετά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, πέρα από αλλεπάλληλες αναλώσιμες «πρωτοβουλίες» ως άλλοθι για την πρακτικά αντιμετωπική στάση και λοιπά υπονομευτικά προσχήματα...
Μια άλλη Ευρώπη είναι αναγκαία και θα γίνει εφικτή μόνο με τον αγώνα των λαών, σε ριζικά διαφορετική κοινωνική και οικονομική βάση.
Η επαγγελία «μιας άλλης Ε.Ε., της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας» είναι μια ανέφικτη οπισθοδρομική απάτη.
Η δικτατορική Ε.Ε. της χρηματιστικής ολιγαρχίας του κεφαλαίου δεν μπορεί να αλλάξει, να μεταρρυθμιστεί. Μόνο να συντριβεί μπορεί από την πάλη των λαών!

Τα καθήκοντα αυτά καθιστούν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη συντονισμού των κομμουνιστικών δυνάμεων για συνεπή και πρωτοπόρο μετωπική δράση βάσει αρχών, που θα επεξεργάζεται και θα μπολιάζει τα άμεσα τακτικά καθήκοντα με την στρατηγική προοπτική του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Για να μη πορεύεται το εργατικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα κάτω από ξένες σημαίες, πρέπει να δημιουργήσει τη δική του, και υποκείμενο ικανό να την υψώσει στις μάχες. Αν δεν κινηθούν άμεσα σε αυτή την κατεύθυνση οι κομμουνιστικές, πραγματικά αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, θα φέρουν την ιστορική ευθύνη για την δρομολόγηση ενός ακροδεξιού αντι-Ε.Ε. ρεύματος που θα καπηλεύεται τα αισθήματα εθνικής ταπείνωσης και για τον επικείμενο γενικευμένο εκφασισμό.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Συνέντευξη του Δημήτρη Πατέλη για το BREXIT στην ΕΡΤ Χανίων


Δημοψήφισμα τώρα: Έξω απ' την Ε.Ε. - φυλακή λαών

Επιτακτική η ανάγκη να συγκροτηθεί Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Κοινωνικό και Πολιτικό Μέτωπο Αγώνα που θα εκφράσει και θα προωθήσει τις αντι-Ε.Ε. διαθέσεις.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο (Η.Β.) δεν είναι μια πολιτική είδηση ρουτίνας. Σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων. Διενεργήθηκε με δεδομένο ότι θα λειτουργούσε σαν μια τελετουργική κίνηση ρουτίνας υπό πλήρη έλεγχο, ως μηχανισμός εκτόνωσης και ενσωμάτωσης ποικίλων τάσεων και διαθέσεων και ως διαπραγματευτικό χαρτί για την ενίσχυση του ούτως ή άλλως ειδικού καθεστώτος του Η.Β. εντός Ε.Ε. 
Ωστόσο, παρά τη μαζική χειραγώγηση, παρά τη σχεδόν σύσσωμη τοποθέτηση των ηγεσιών των βασικών πολιτικών δυνάμεων υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε., παρ' όλη την ιδεολογική (και όχι μόνο) τρομοκρατία, το 52% των ψηφοφόρων τάχθηκε υπέρ της εξόδου του Η.Β. απ' την Ε.Ε. Η ψήφος αυτή ήταν -όπως δείχνουν τα στοιχεία- κυρίως ταξική, ως αποστροφή του για τις επί δεκαετίες ασκούμενες πολιτικές λιτότητας και αυταρχισμού με τη σφραγίδα της Ε.Ε. στο πνεύμα του θατσερικού δόγματος της “απουσίας εναλλακτικής προοπτικής” (TINA). Κάθε νέο αντεργατικό-αντιλαϊκό μέτρο σε επίπεδο Ε.Ε. παρουσιαζόταν ως διακρατικά επιβεβλημένο χάριν της “ενιαίας Ευρώπης”, σαν να ήταν αναπόδραστο, μη αναστρέψιμο, οριστικό και αμετάκλητο, στο πνεύμα της “μοναδικής επιτρεπτής αλήθειας”, όπως αυτή εκφράζεται από τους νεοφιλελεύθερους προφήτες “των αγορών”... Όποιος τολμούσε να δει κριτικά ή/και να αμφισβητήσει αυτά τα μέτρα και τους θεσμούς, αντιμετώπιζε αποκλεισμό, περιθωριοποίηση και τη χλεύη των “ειδικών και ιθυνόντων”.
Αντιμετωπιζόταν με όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας και αδυσώπητης προπαγάνδας από τα μίσθαρνα όργανα του κεφαλαίου και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ως “ανεδαφικός”, “μη σοβαρός”, “εκτός πραγματικότητας” ή/και “γραφικός”...
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Η.Β. (ανεξαρτήτως προθέσεων και ιδεολογίας των ψηφοφόρων) εκ των πραγμάτων συντρίβει τον πυρήνα του όλου οικοδομήματος της Ε.Ε. και των συνακόλουθων δογμάτων-ιδεολογημάτων. Συντρίβει τα όρια μεταξύ επιτρεπτού, εφικτού και  αδιανόητου που είχαν επιβληθεί επί δεκαετίες, αναστρέφει το “μη αναστρέψιμο”, καταδεικνύει ως ιστορικά παροδικό και παρωχημένο, τρωτό και ευάλωτο, αυτό που προβαλλόταν και εκλαμβανόταν ως το “μοναδικό σύγχρονο”, ανυπέρβλητο και αιώνιο. Η πάγια “αρραγής ενότητα της Ε.Ε.” είναι πλέον παρελθόν φέρνοντας στην επιφάνεια φυγόκεντρες τάσεις και διαδικασίες διάλυσης-αποσύνθεσης. Κλονίζεται και η πίστη των ανθρώπων στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, στα ΜΜΕ και στην προβεβλημένη καθεστωτική “διανόηση”. Αυτό δεν είναι από μόνο του μια επαναστατική πράξη. Είναι όμως μια ιστορικής σημασίας καμπή, που δρομολογεί απρόβλεπτες διαδικασίες τόσο σε προοδευτική όσο και σε αντιδραστική κατεύθυνση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά από αυτό το δημοψήφισμα, δεν θα μπορούν να αγνοούνται και να χλευάζονται πλέον εναλλακτικές προτάσεις, προγράμματα και προοπτικές. Ανοίγουν δρόμοι για ευρεία αναζήτηση και ζύμωση.

Η προσπάθεια των κυρίαρχων πολιτικών και ιδεολογικών μηχανισμών να παρουσιάσουν απαξιωτικά τη πλειοψηφία του δημοψηφίσματος ως “λάθος” κάποιων ψηφοφόρων που λοιδορούνται συλλήβδην ως γηραιοί, αμόρφωτοι, παρωχημένοι, αντιδραστικοί, ακροδεξιοί, ξενοφοβικοί κ.ο.κ., είναι ενδεικτική τόσο του πανικού που προκάλεσε το αποτέλεσμα, όσο και της ελιτίστικης αλαζονείας των ιθυνόντων. Σε αυτό το πνεύμα προετοιμάζουν το έδαφος για υποβάθμιση ή και ακύρωση της λαϊκής ετυμηγορίας και για ποικίλες χειραγωγήσεις. Όλοι θυμούνται το πως διαχειρίστηκαν στην Ελλάδα το 61,3% του ΟΧΙ με το ιουλιανό πραξικόπημα του 2015. Βέβαια, το ερώτημα στο δημοψήφισμα του Η.Β. (σε αντιδιαστολή με την ασάφεια του περυσινού ελληνικού) έχει τεθεί με οριακή σαφήνεια. 
Ωστόσο, εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το Η.Β. δεν είναι μια μικρή χώρα της περιφέρειας της Ευρωζώνης υπό καθεστώς επιτροπείας. Είναι η 5η οικονομική δύναμη στον κόσμο, παγκόσμιας εμβέλειας βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό κέντρο, ισχυρή στρατιωτική και πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με παγκόσμια πολιτισμική επιρροή. 

Σημαντικό μέρος των εργαζομένων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες δεν είδε απλώς ως ευχάριστη έκπληξη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά και ως έναυσμα για τη δρομολόγηση αντίστοιχων διαδικασιών και σε άλλες χώρες. 
Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, αρχίζουν να διαφαίνονται οι τάσεις και προθέσεις των ιθυνόντων της Ε.Ε. Ψέλλισαν κάποια λόγια περί “ανανέωσης της Ε.Ε.”, θέτουν στο τραπέζι σενάρια ακύρωσης των επιπτώσεων, μακροχρόνιας διαπραγμάτευσης και διευθέτησης της εξόδου του Η.Β., απειλές διάλυσης του ίδιου του Η.Β., κίνησαν ήδη εκστρατεία δυσφήμισης έως και απαγόρευσης των δημοψηφισμάτων κ.ο.κ. Το κύριο που τους απασχολεί είναι η αποτροπή ενός ντόμινο εξόδου χωρών από την Ε.Ε. Το πιο πιθανό είναι να επιδιώξουν αυταρχική περιφρούρηση-περιχαράκωση της εναπομείνασας Ε.Ε.
Άσχετα με το πως θα το διαχειριστούν στο εσωτερικό της χώρας και στην Ε.Ε. τα θεσμικά και εξωθεσμικά όργανα, το ρεύμα του Brexit ήδη έχει εκ των πραγμάτων δρομολογήσει διαδικασίες κλονισμού της ληστρικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε. και της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Δύο ημέρες μετά το δημοψήφισμα, στην συνάντηση κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στην Τασκένδη, δρομολογήθηκε η ένταξη στον Οργανισμό της Ινδίας και του Πακιστάν, με το Ιράν, την Αίγυπτο, την Συρία κ.ά. χώρες σε αναμονή. Δρομολογείται δηλαδή η συγκρότηση ενός πόλου που θα περιλαμβάνει το 48% του παγκόσμιου πληθυσμού και 4 πυρηνικές δυνάμεις.   
Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία που κλονίζεται το οικοδόμημα της Ε.Ε. να τεθεί το αίτημα για τη διενέργεια άμεσα δημοψηφίσματος στην Ελλάδα και στις χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. για την έξοδο από την Ε.Ε.-Ιμπεριαλιστική-ληστρική φυλακή λαών. 
Στις χώρες του πυρήνα της Ε.Ε. το πρόβλημα της ολοκλήρωσης τίθεται υπό την ηγεμονία μερίδων της άρχουσας τάξης (εξ ου και η κατ' εξοχήν συντηρητική έως ακροδεξιά επίσημη ιδεολογική έκφραση των αντι-Ε.Ε. τάσεων). Στην περιφέρεια και ιδιαίτερα στη χώρα μας, οι αντι-Ε.Ε. διαθέσεις εκφράζουν εκ των πραγμάτων τους από κάτω, έχουν αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, κινούνται κατ' εξοχήν σε αριστερή-προοδευτική κατεύθυνση. 
Εν αντιθέσει προς το καθεστώς και τους εκάστοτε "πρόθυμους" πολιτικούς υπαλλήλους του, το 71% των Ελλήνων τάσσεται κατά της ληστρικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, κατά της Φυλακής Λαών που λέγεται Ε.Ε. Και όμως, δεν υπάρχει πολιτικός φορέας που να θέτει στόχο άμεσα -χωρίς περιστροφές και προαπαιτούμενα- την έξοδο από Ε.Ε., Ευρώ, Δανειακές συμβάσεις κ.ο.κ. Κάποιοι μάλιστα κάνουν τα πάντα ώστε να μη συγκροτηθεί μέτωπο με τέτοιους στόχους... Τυχαίο; 
Είναι λοιπόν σήμερα μοναδική ευκαιρία να διεκδικήσουμε δημοψήφισμα με σαφές ερώτημα: “Παραμονή στην Ε.Ε. ή έξοδος από αυτήν;”. Μόνο έτσι θα δοθεί συνέχεια με σαφήνεια και αγωνιστική κλιμάκωση στο μεγαλειώδες 62% του ΟΧΙ (5.7.2015) που φαλκιδεύτηκε με το ιουλιανό πραξικόπημα. Το ερώτημα αυτό θέτει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης τον πυρήνα των στρατηγικών επιλογών της άρχουσας τάξης που έχουν οδηγήσει το λαό σε συνθήκες γενοκτονίας. Οι ιδεολογικοπολιτικές ζυμώσεις γύρω από αυτό θα θέσουν επιτακτικά καθήκοντα επιστημονικής επεξεργασίας του μεταβατικού προγράμματος. Θα προσφέρουν τη δυνατότητα για τη συγκρότηση ενός Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου που θα πλαισιώσει αυτό το αίτημα και (χωρίς διχαστικά προαπαιτούμενα) θα στρέφεται κατά του Ευρωατλαντικού άξονα και θα προωθεί τα αιτήματα ενός μεταβατικού εναλλακτικού προγράμματος κομβικών στόχων αποτροπής της καταστροφής, που θα συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού σε ριζοσπαστική-προοδευτική κατεύθυνση με σοσιαλιστική προοπτική.
Έτσι, ώστε να αποτινάξει το ζυγό του Ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ., να κατακτήσει διαγραφή του χρέους, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, λαϊκή κυριαρχία, εθνικό έλεγχο με σχεδιασμό βάσει των λαϊκών αναγκών στη νομισματική και οικονομική πολιτική, εθνικοποίηση των τραπεζών και των τομέων στρατηγικής σημασίας, αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζόμενων και ριζικό εκδημοκρατισμό όλης της κοινωνίας. Αυτή η εναλλακτική προοπτική σωτηρίας του λαού δεν συνιστά στροφή σε έναν πρωτόγονο εθνικό απομονωτισμό, αλλά τουναντίον ανάπτυξη διεθνούς συντονισμού του αγώνα και διεθνούς οικονομικής συνεργασίας σε ισότιμη βάση, -ιδιαίτερα με χώρες που βρίσκονται σε αντίστοιχο επίπεδο- και με την αξιοποίηση των παγκόσμιων αντιθέσεων. Είναι σήμερα καθήκον φιλολαϊκό, πατριωτικό, επαναστατικό και διεθνιστικό ταυτόχρονα. 
Η διεκδίκηση έκφρασης λαϊκής ετυμηγορίας πρέπει γίνει κομβικό αίτημα του κινήματος, συστατικό στοιχείο άμεσης παρέμβασης για τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού σε επαναστατική κατεύθυνση. Είναι ζωτικής σημασίας η σύμπηξη Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου Αγώνα τώρα! Χωρίς διχαστικά, παρελκυστικά, “αντικαπιταλιστικά” κλπ προαπαιτούμενα, χωρίς (αυτ-)απάτες περί δήθεν αναγκαιότητας αποδέσμευσης από Ε.Ε. μετά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, πέρα από αλλεπάλληλες αναλώσιμες “πρωτοβουλίες” ως άλλοθι για την πρακτικά αντιμετωπική στάση και λοιπά υπονομευτικά προσχήματα...
Αν δεν κινηθούν άμεσα σε αυτή την κατεύθυνση οι κομμουνιστικές, πραγματικά αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, θα δώσουν την ευκαιρία να σηκώσει τη σημαία των αντι-Ε.Ε. διαθέσεων η ακροδεξιά, καπηλευόμενη τα αισθήματα εθνικής ταπείνωσης. Σε αυτή την περίπτωση, θα φέρουν ιστορική ευθύνη και για τον επικείμενο γενικευμένο εκφασισμό.

*Αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλος της Συλλογικότητας Αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ της Ανθρωπότητας.